Λυπη χωρις λογο..??

Ενα νεκροταφειο,ενα e-mail προωθησης στο internet και ενα ιδρυμα για περιποιηση εγκαταλελλημενων γερων..ειναι αρκετα για να σε κανουν να νιωσεις θλιψη χωρις να υπαρχει λογος για εσενα..εσυ απεχεις απο αυτα,προς το παρων,γιατι η ζωη ειναι αδικη και κανει τα παντα να αλλαζουν σε δευτερολεπτα..ο καθενας πιστευει πως το δικο του προβλημα ειναι το πιο σημαντικο,αλλα δεν εχει κοιταξει καλα γυρω του να καταλαβει τι σημαινει πραγματικος και σταθερος πονος..και μερικες φορες ειναι τοσο κοντα μας..πονος που δεν προκειται να φυγει απο πανω σου απλα θα προσπαθει να βρει παρηγορια σε εφημερα πραγματα..ασπρα λουλουδια λενε πως πρεπει να αφηνεις στους νεκρους γιατι αντιπροσωπευουν την καθαρη , λευκη ψυχη .. εμενα μαρεσει να αφηνω κοκκινα γιατι αντιπροσωπευουν παθος,ζωντανια,ενεργεια και αγαπη..κοκκινα σας αφησα εκεινη την ημερα ... ευχομαι να σας αρεσαν...




Αυτο το κειμενο το εγραψα μετα απο μια πολυ εντονη ψυχολογικα ημερα που ειχα περασει με την καλητερη μου φιλη στο νεκροταφειο Κηφισιας..ειχαμε παει να δει τον πατερα της... Για εσενα λοιπον...

"Ελευθεροι" η Ελευθεροι?

Ειμαστε "ελευθεροι" ..αλλοι πολεμησαν γιαυ'το εμεις το ζουμε τωρα.. Αυτο το καραβι μου αυτη την φορα με παει καπου μακρια..και ειναι κατι ομορφο..ομως μυστικο και παρεξηγιμενο..κανεις δεν πρεπει να μαθει πως παω εκει.. θα ερθουν και θα με βουλιαξουν..ολοι ειμαστε ιδιοι..και εγω αναζητω αγαπη,ενα φιλι,μια αγγαλια απο οποιονδηποτε ανθρωπο..αρκει να ειναι ανθρωπος....αρκει να με κοιτα βαθεια στα ματια με παθος και αληθεια..μοναχα τα ματια, τα υπολοιπα δεν με νοιαζουν..γιατι μπορουμε να ειμαστε "ελευθεροι" σε ενα κοσμο που φυλακιζει τους ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ στην φρικτη απομωνοση...

memories..

...Για το πάντα, το ποτέ και όλες τις μεγάλες λέξεις που θα θέλαμε να μπορούμε να τις λέμε......πολλοι τις λενε ομως ενας απο τους πολλους ησουν και εσυ ..δυστιχως καρδια μου...σημερα ξυπνησα ασχημα.. ισως φταιει το περιεργο ονειρο που ειδα και το γεγονος οτι το κινητο με ξυπνησε και το ονειρο χαθηκε.. ειχα καιρο να σε σκεφτω τοσο εντονα.. για λιγο μου ελειψες ομως δεν το αφησα να παει παραπερα..απλα οποτε εκλεινα τα ματια μου εβλεπα στιγμες που ειχαμε περασει... και ετσι θυμιθηκα...Στιχοι με βοηθησαν πολυ.. στιχους που δεν σαρεσαν εσενα.. τα ελεγες πολυ ψευτικα.. πως φαινεται πως ποτε σου δεν με αγαπησες πραγματικα...
περασμενα ξεχασμενα.. η καρδια μου ειναι ενα τεραστιος ανοιχτος δρομος,εσυ εισουν απλα ενα αμαξι που περασε και σταματησε λιγο εκει στην ακρη , εγω θελω να ριζωσει ολοκληρο δεντρο εκει στην μεση και να μην αφηνει τιποτα κακο να περναει .. ακομα ελπιζω πως καποια μερα θα γινει αυτο.. απλα σημερα θυμιθηκα.. συγγνωμη αλλα δυστιχως δεν ξεχναω με τον καιρο..ειχα τοσα να δωσω , εσυ εφυγες.. μα οσο με αφηνες τοσο σε αφηνα.. τωρα βραδυ θα περασει και αυτη η μερα και αυριο θα ξυπνισω οπως παντα με σιωπη..ισως και με χαμογελο..θα δειξει...

O Καθρεφτης..

Και τώρα στέκομαι μπροστά στην πύλη της αρνησής μου,
στο εδώλιο της κραυγής , στο παραπέτασμα της ομορφιάς μου.
Θυμάμαι να με βλέπω στον καθρέφτη και να χαμογελώ στο απέναντι,
να κλείνω το μάτι στον απλήρωτο χαμαιλεοντισμό μου.
Θέλω να με αγγίξω μα φοβάμαι το αλύγιστο εύθραυστο εμπόδιο του γυαλιού,
θέλω να το σπάσω, να το ξεπεράσω μα δε θέλω να με χάσω
Θα ακουμπήσω το δαχτυλό στο δαχτυλό μου,
θα αφεθώ σαν σκιά στην προσταγή του βλεμματός μου.
Με βλέπω να μιλάω αλλά δεν με ακούω,
θέλω να φωνάξω να με ακούσω... εσύ μου με ακούς;
Ο χώρος γύρω μου ρευστοποίειται σαν το κερί της ζώης μου,
το εσύ του εγώ μου νωχελικά αναταράσσει το ρευστο γυαλί.
Σαστισμένη με βλέπω να μου χαμογελώ πονηρά αλλά με σιγουριά,
το χέρι μου γνέφει να έρθω πιο κοντά σε εμένα, απλώνεται να με τραβήξει.
Θέλω να το πιάσω , να το αφήσω να με τραβήξει πιο κοντά σ'εμένα,
θέλω να γίνω ένα με την απόκρυφη αντί-ύλη της υπαρξής μου.
Νοιώθω μιά λαμπερή δίνη ντυμένη από τις παλιές παιδικές φωνές μου,
η έλξη είναι μεγάλη και η ζάλη μηδενίζει την βαρύτητα του κορμιού και του νου.
Το γαλάζιο φώς που με είχε πλημμυρίσει αρχίζει και ξεθωριάζει,
μπορώ να δώ μέσα από το εγώ μου, μπορώ να δώ μέσα από το εσύ μου.
Ποθητή συνουσία του εαυτού μου με την αντιθετική ύπαρξη του είναι μου,
έχω γίνει το ακέραιο ένα, υπάρχω ολοκληρωτικα..
..είμαι αόρατη στον καθρέφτη.

Τι ειναι ευτυχια

Ευτυχία δεν είναι η απαλλαγή απο τον πόνο γιατί θα ήταν ευτυχής ο εξαρτημένος απο τα ναρκωτικά.
Ευτυχία δεν είναι η απάθεια γιατί οι πέτρες θα ήταν τα ευτυχέστερα όντα.Ευτυχία είναι να ξέρεις ότι ένας άνθρωπος,έστω ένας να ζει και να αναπνέει επειδή υπάρχεις εσύ και να νιώθεις και εσύ το ίδιο.......
Την αγάπη σου να την δίνεις παντού τον εαυτό σου εκεί που αξίζει.......
Μα εγώ για την αγάπη σου θα πολεμώ το χρόνο και ότι σου παίρνει αυτός εγώ θα στο αναπληρώνω....
Όταν γεννιέσαι κλαις....
Όταν πεθάνεις είσαι χαμογελαστός..
Λέτε αυτό να μας δείχνει ποια είναι η καλύτερη ζωή?....
Τελικα...Αγάπησε το ατελές και τελειοποίησε το με την αγαπη σου!!!!!

Γιατι?

Μερικες φορες ο πονος ο ψυχολογικος ειναι μεγαλυρερος απο τον σωματικο..τουλαχιστον το σωμα μπορει να επουλωνει τις πληγες
μας ενω η καταραμενη ψυχη οχι..δεν περναει,γιατι πρεπει να ποναμε?
να κλαιμε και να υποφερουμε..ισως δεν φτανει να εισαι καλος και να δινεις
την ψυχη σου σε καποιον για να ειναι μαζι σου..δεν αρκει αυτο..σιχαινομαι
αυτο που ειμαι μερικες φορες και ομως δεν μπορω να με αλλαξω..
θελω να γινω σκληρη,μονο ετσι επιβιωνεις..γιατι σε αυτον τονβρωμικο κοσμο
τιποτα δεν μπορει να κρατησει,ολα καποια στιγμη τελειωνουν ετσι λενε ολοι ,
ετσι γινετε ..και ετσι πρεπει να κανουν ολοι..Γιατι να μην υπαρχει αγαπη
μεταξυ ανθρωπων?Γιατι ολοι το λενε αλλα κανεις δεν το κανει πραξη?
Γιατι να υπαρχουν λογια?ποσο ομορφος θα ηταν ο κοσμος χωρις λογια..
απλα με πραξεις.. Γιατι οι ανθρωποι μιλανε τοσο πολυ?
τι λενε...
δεν μπορω πια να ακουω..
κλεινω τα αυτια μου...
ανοιγω τα ματια μου για να βλεπω...

Μια κατοτερη ψυχη...

"Ψαξε βαθια μεσα στην ψυχη σου και αρχισε να μετρας τα σπασμενα κομματια της...και σκεψου για αλλη μια φορα τι εκανες λαθος και σε πληγωσαν..ποτε δεν θα το βρεις,οι ανθρωποι ειναι λυσασμενα οντα και οπου βρουν αγνη καρδια ορμανε να την κατασπαραξουν.. δεν μπορεις να κρυφτεις απο την ματια τους..καιει σαν φλογα.."